Adsense
เรื่องน่าอ่านจากกระดานดำ
August 2014
M T W T F S S
« Jun    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

ถ้าหากคุณคิดว่าชีวิตคือการเดินทาง ก็คงจะต้องมีการวางแผนเอาไว้เช่นกันว่าจะเดินทางกันอย่างไร
บางคนอาจจะถูกกำหนดเส้นทางให้เดินมาตั้งแต่แรก บางคนเส้นทางเดินสวยหรูด้วยกลีบกุหลาบ
บางคนล้มลุกคลุกคลานตั้งแต่เริ่มต้น…

ผมก็เป็นนักเดินทางเช่นเดียวกัน แต่เส้นทางของผมนั้นก็คล้ายๆ กับเส้นทางของหลายๆ ท่านที่กำลัง
อ่านบทความนี้ มันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ

บางคนอาจผ่านการเดินทางอันยาวนาน บางคนอาจเพิ่งจะเริ่มต้นก้าวย่าง แต่จุดหนึ่งที่พาเรามาพบกัน
ผมขอเรียกมันว่า “ศาลาพักร้อน”

วันแรกที่ย่างเข้ามาในศาลาแห่งนี้ ผู้คนยิ้มแย้มแจ่มใส บรรยากาศแห่งความเป็นมิตรอบอวลไปทั่ว
ท้องฟ้าสดใส ทุกอย่างดูงดงามเสียทั้งหมด

ทุกสิ่งทุกอย่างดำเนินไปตามวิถีของมัน ศาลาพักร้อนแห่งนี้มีคนเข้าออกเป็นประจำ ผมกับเพื่อนๆ
ที่เข้ามาพร้อมกัน เริ่มมองเห็นรอยรั่วของหลังคา พื้นที่ผุพัง กลิ่นเหม็นเน่าจากสิ่งโสโครกที่ไม่ยอม
ทำความสะอาดกัน

ด้วยความที่เป็นผู้อาศัยใหม่ พวกผมได้อาสาที่จะปีนไปอุดรูรั่วของหลังคา ซ่อมพื้นที่ผุพัง และกำจัด
กลิ่นเหม็นให้หมดไป

ช่วงแรกๆ ที่พวกผมได้ลงมือกระทำ ก็ถูกคัดค้านจากคนเก่าว่า “ไม่ต้องไปทำมันหรอก อยู่อย่างนี้ดีแล้ว”
ผมถามเขาไปว่า “ถ้าหากฝนมันตกล่ะ พวกเราจะไม่เปียกกันหรือ” 
“ก็อย่าไปอยู่ตรงนั้นสิหลบมันเสียก็สิ้นเรื่อง” เช่นเดียวกับพื้นที่ผุพัง “ก็อย่าไปเหยียบตรงนั้น”
สำหรับกลิ่นเหม็นเน่า “ก็ออกห่างๆ มัน” คนที่มาอยู่ก่อนตอบพวกผม

แรกๆ ผมก็ไม่เข้าใจ พยายามจะทำให้มันดีขึ้นมาให้ได้ โดยมีเพื่อนๆ ที่เข้ามาพร้อมกันออกแรงช่วย
สุดท้ายพวกเราก็จำต้องอยู่ในสภาพเดิม แต่เรายังไม่ยอมแพ้

วันหนึ่ง ผมมีโอกาสไปเยี่ยมเพื่อนบ้าน ขณะที่กลับมายังศาลาพักร้อนแห่งเดิม ผมคิดว่า น่าจะหาต้นไม้
หรือดอกไม้มาประดับไว้ที่ศาลาบ้าง เพื่อความร่มรื่นและสวยงาม

วันแรกที่ผมเริ่มลงมือปลูก ก็มีคนทัดทานว่า “ไม่ต้องปลูกมันหรอก” แต่ผมก็ดันทุรังแอบปลูกจนได้
เหตุผลของผมก็คือ ผมอยากให้ต้นไม้ต้นนี้แผ่ กิ่งก้านและให้ร่มเงากับผู้ที่จะเข้ามาทีหลัง
แต่ที่นี่เขาไม่ชอบไม้ยืนต้น เขาชอบปลูกผักชีกับถั่วงอก

แม้ผมจะจากศาลาพักร้อนแห่งนี้มาหลายปีแล้ว ทุกวันนี้ ต้นไม้ที่ผมปลูก ได้เติบใหญ่และออกดอกผล
ให้ผู้มาอาศัยได้เก็บกินอย่างเอร็ดอร่อย ซึ่งก็เกิดจากความดันทุรังของผมนั่นเอง

การเดินทางของผมยังไม่สิ้นสุด ผมจะแอบปลูกต้นไม้ที่ศาลาพักร้อนแห่งใหม่อีก.

หมายเหตุ บทความนี้ผมเขียนเมื่อต้นปี ๒๕๔๐ ในกระดาษสมุดและพับเก็บไว้ในหนังสือเล่มหนึ่ง เผอิญไปหยิบหนังสือเล่มนั้น
“โลก เหล้า และความรัก” ของ “โกวเล้ง” มาอ่าน ก็เลยเจอต้นฉบับ
คิดเอาเองว่า เรื่อง “ศาลาพักร้อน” นี้น่าจะให้แง่คิดกับใครสักคนบ้าง ก็เท่านั้นเองครับ.

Comments Closed

Comments are closed.