ผู้สนับสนุน
เรื่องน่าอ่านจากกระดานดำ
November 2017
M T W T F S S
« Sep    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

Archive for the ‘เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน’ Category

ถ้าหากคุณคิดว่าชีวิตคือการเดินทาง ก็คงจะต้องมีการวางแผนเอาไว้เช่นกันว่าจะเดินทางกันอย่างไร บางคนอาจจะถูกกำหนดเส้นทางให้เดินมาตั้งแต่แรก บางคนเส้นทางเดินสวยหรูด้วยกลีบกุหลาบ บางคนล้มลุกคลุกคลานตั้งแต่เริ่มต้น... ผมก็เป็นนักเดินทางเช่นเดียวกัน แต่เส้นทางของผมนั้นก็คล้ายๆ กับเส้นทางของหลายๆ ท่านที่กำลัง อ่านบทความนี้ มันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ บางคนอาจผ่านการเดินทางอันยาวนาน บางคนอาจเพิ่งจะเริ่มต้นก้าวย่าง แต่จุดหนึ่งที่พาเรามาพบกัน ผมขอเรียกมันว่า "ศาลาพักร้อน" วันแรกที่ย่างเข้ามาในศาลาแห่งนี้ ผู้คนยิ้มแย้มแจ่มใส บรรยากาศแห่งความเป็นมิตรอบอวลไปทั่ว ท้องฟ้าสดใส ทุกอย่างดูงดงามเสียทั้งหมด ทุกสิ่งทุกอย่างดำเนินไปตามวิถีของมัน ศาลาพักร้อนแห่งนี้มีคนเข้าออกเป็นประจำ ผมกับเพื่อนๆ ที่เข้ามาพร้อมกัน เริ่มมองเห็นรอยรั่วของหลังคา พื้นที่ผุพัง กลิ่นเหม็นเน่าจากสิ่งโสโครกที่ไม่ยอม ทำความสะอาดกัน ด้วยความที่เป็นผู้อาศัยใหม่ พวกผมได้อาสาที่จะปีนไปอุดรูรั่วของหลังคา ซ่อมพื้นที่ผุพัง และกำจัด กลิ่นเหม็นให้หมดไป ช่วงแรกๆ ที่พวกผมได้ลงมือกระทำ ก็ถูกคัดค้านจากคนเก่าว่า "ไม่ต้องไปทำมันหรอก อยู่อย่างนี้ดีแล้ว" ผมถามเขาไปว่า "ถ้าหากฝนมันตกล่ะ พวกเราจะไม่เปียกกันหรือ"  "ก็อย่าไปอยู่ตรงนั้นสิหลบมันเสียก็สิ้นเรื่อง" เช่นเดียวกับพื้นที่ผุพัง "ก็อย่าไปเหยียบตรงนั้น" สำหรับกลิ่นเหม็นเน่า "ก็ออกห่างๆ มัน" คนที่มาอยู่ก่อนตอบพวกผม แรกๆ ผมก็ไม่เข้าใจ พยายามจะทำให้มันดีขึ้นมาให้ได้ โดยมีเพื่อนๆ ที่เข้ามาพร้อมกันออกแรงช่วย สุดท้ายพวกเราก็จำต้องอยู่ในสภาพเดิม แต่เรายังไม่ยอมแพ้ วันหนึ่ง ผมมีโอกาสไปเยี่ยมเพื่อนบ้าน ขณะที่กลับมายังศาลาพักร้อนแห่งเดิม ผมคิดว่า น่าจะหาต้นไม้ หรือดอกไม้มาประดับไว้ที่ศาลาบ้าง เพื่อความร่มรื่นและสวยงาม วันแรกที่ผมเริ่มลงมือปลูก ก็มีคนทัดทานว่า "ไม่ต้องปลูกมันหรอก" แต่ผมก็ดันทุรังแอบปลูกจนได้ เหตุผลของผมก็คือ ผมอยากให้ต้นไม้ต้นนี้แผ่ กิ่งก้านและให้ร่มเงากับผู้ที่จะเข้ามาทีหลัง แต่ที่นี่เขาไม่ชอบไม้ยืนต้น เขาชอบปลูกผักชีกับถั่วงอก แม้ผมจะจากศาลาพักร้อนแห่งนี้มาหลายปีแล้ว ทุกวันนี้ ต้นไม้ที่ผมปลูก ได้เติบใหญ่และออกดอกผล ให้ผู้มาอาศัยได้เก็บกินอย่างเอร็ดอร่อย ซึ่งก็เกิดจากความดันทุรังของผมนั่นเอง การเดินทางของผมยังไม่สิ้นสุด ผมจะแอบปลูกต้นไม้ที่ศาลาพักร้อนแห่งใหม่อีก. หมายเหตุ บทความนี้ผมเขียนเมื่อต้นปี ๒๕๔๐ ในกระดาษสมุดและพับเก็บไว้ในหนังสือเล่มหนึ่ง เผอิญไปหยิบหนังสือเล่มนั้น "โลก เหล้า และความรัก" ของ "โกวเล้ง" มาอ่าน ก็เลยเจอต้นฉบับ คิดเอาเองว่า เรื่อง "ศาลาพักร้อน" นี้น่าจะให้แง่คิดกับใครสักคนบ้าง ก็เท่านั้นเองครับ.
นาฬิกาที่ผมใช้ประจำหยุดเดินไปหลายเดือนแล้ว สันนิษฐานว่าถ่านหมด เป็นนาฬิกาที่น้องสาวซื้อให้พ่อ แต่พ่อไม่เอา ผมเลยเอามาใช้ ซึ่งเรือนนี้ซื้อมาจากตลาดชายแดนใกล้ๆ จังหว้ดสุรินทร์ ผมไม่ค่อยสนใจเรื่องยี่ห้อเท่าไหร่ รู้แต่ว่ามันสวยดี และก็บอกเวลาได้ตรงกับนาฬิการาคาแพงและราคาไม่กี่สิบบาท มันบอกเวลาเดียวกัน วันนี้ ถือฤกษ์งามยามดี เอาไปเปลี่ยนถ่านใหม่ ระหว่างที่ช่างซ่อมนาฬิกาจัดแจงอยู่นั้น ผมก็ชวนคุยสัพเพเหระฆ่าเวลาไป มองไปในลิ้นชักโต๊ะช่าง เครื่องไม้เครื่องมือดูรกๆ ในสายตาของเรา แต่สำหรับช่างแล้ว ดูเหมือนจะเป็นระเบียบเรียบร้อย ตู้ซ่อมนาฬิกาที่ไหนๆ เป็นเหมือนกันหมด ผมเคยรู้จักช่างซ่อมนาฬิกาคนหนึ่งที่ศีขรภูมิ บ้านเกิดเมืองนอนของผมเอง ซึ่งตอนนี้เส่ียชีวิตไปแล้ว เวลาไปซ่อมนาฬิกา ผมมักจะถามเขาอยู่เรื่อยว่า ซ่อมยากไหม เรียนมาจากไหน ซึ่งทุกครั้งที่ผมไปใช้บริการ เขาไม่เคยคิดเงินผมเลย เวลากลับบ้าน ผ่านบริเวณที่ตั้งร้านของเขาก็นึกถึงทุกครั้งไป นาฬิกากับเวลาเป็นของคู่กันหรือไม่ หรือนาฬิกาเป็นเพียงตัวบอกเวลาเท่านั้น นาฬิกากับเวลาสิ่งไหนสำคัญกว่ากัน ถึงแม้นาฬิกาหยุดเดินแต่เวลายังคงทำหน้าที่ของมันต่อไป นาฬิกาทุกคนบอกเวลาตรงกัน เวลาชีวิตของแต่ละคนที่มีชีวิตอยู่ในแต่ละวันก็เท่ากัน แต่เวลาชีวิตของคนไม่เท่ากัน ในหนึ่งวันบางคนทำอะไรได้มากมายแต่ขณะเดียวกันบางคนอาจทำอะไรไม่ได้เลย ในเวลาเดียวกันบางคนอยากให้เวลาหยุดอยู่กับที่แต่บางคนอยากให้เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เป็นเรื่องน่าแปลกหรือเป็นเรื่องธรรมดา ว่ากันว่า เวลากลืนกินทุกสรรพสิ่งเพราะเราไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้ คนจีงพูดกันว่าจะทำอะไรก็รีบทำ เดี๋ยวไม่มีเวลาจะทำ เรื่องเวลาเป็นเรื่องน่าคิด บางคนใช้เวลาเปลืองกับความคิด บางคนใช้เวลาเปลืองกับการทำ บางคนไม่ต้องการเวลาสำหรับอะไรเลย แค่เอานาฬิกาไปซ่อม มันก็ให้แง่มุมแง่คิดอะไรกับชีวิตได้พอสมควร แต่ที่แน่ๆ สุดท้ายแล้วเวลาของทุกคนต้องหมดไป.
เว็บล่ม ต้องเริ่มใหม่อีกรอบ ... เอ้า เชียร์... ปีนี้เข้าสู่ปีที่ ๑๓ แล้วครับพี่น้อง ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามผลงานอย่างสม่ำเสมอ ด้วยจิตคารวะ กระดานดำออนไลน์ (คนเดิมเมื่อ ๑๓ ปีที่แล้ว -- ฮา)