ในการบำเพ็ญพระราชกุศลทักษิณานุประทาน ในพระราชพิธีสมมงคลพระชนมายุเท่า
ตลอดเวลา ๒๖,๔๖๙ วัน (๗๒ ปี ๕ เดือน ๑๙ วัน) สมเด็จพระบรมพิตร พระราชสมภารเจ้าก็ได้ สมเด็จพระบรมพิตร พระราชสมภารเจ้า และสมเด็จพระปฐมบรมกษัตริยาธิราช ทั้งสองพระองค์ “เราจะครองแผ่นดินโดยธรรม” พระราชกรณียกิจอันยิ่งใหญ่ ของสมเด็จพระบรมบพิตร พระราชสมภารเจ้านั้น ยังความสง่างาม
ผู้เช่นนั้น เรากล่าวได้ว่า ผู้ยังหมู่คณะให้สง่างาม ดังนี้ โดยนัยพระพุทธสุภาษิต ทรงแสดงให้เห็นถึงคุณธรรมที่ยังหมู่คณะให้สง่างาม ๕ ประการ ๒. ความกล้าหาญ ย่อมเกิดขึ้นด้วยความมีปัญญา ความกล้าหาญนั้น ได้แก่ ความเป็นผู้มีน้ำใจ ๓. ความเป็นผู้ได้ยินได้ฟังมาก ได้แก่ ผู้เป็นพหูสูตร เป็นผู้รักการศึกษา และแสวงหาวิชาความรู้ ๔. ผู้ทรงธรรม ได้แก่ ผู้ที่สดับฟังหรือศึกษาค้นคว้าไว้แล้ว ต้องจดจำหัวข้อเป็นหลักไว้ได้ใน ๕. ผู้ปฏิบัติตามคลองธรรม โดยเหมาะสมแก่ฐานะของตน เช่น เป็นผู้ใหญ่จะต้องมีเมตตากรุณา สมเด็จพระบรมบพิตร พระราชสมภารเจ้า ผู้ทรงคุณอันประเสริฐ ทรงเจริญในสังฆโสภณธรรมทั้ง ขออำนาจพระราชกุศลทักษิณานุประทานที่สมเด็จพระบรมบพิตร พระราชสมภารเจ้าทั้งสอง รตฺนตฺยานุภาเวน กตปุญฺญสฺส เตชสา ด้วยอานุภาพแห่งพระคุณรัตนตรัย พระเดชานุภาพแห่งพระราชกุศล บุญบารมีที่ทรงบำเพ็ญ รับพระราชทานถวายวิสัชนา พระธรรมเทศนายุติลง เอวํ ก็มีด้วยประการฉะนี้ ขอถวายพระพร
นโม ตสฺส ภควโต อรหโน สมฺมา สมฺพุทฺธสฺสฯ บัดนี้ จักรับพระราชทานถวายวิสัชนาพระธรรมเทศนา ในสังฆโสภณกถาฉลองพระเดชพระคุณ สมเด็จพระบรมบพิตร พระราชสมภารเจ้า เสด็จพระราชสมภพเมื่อวันจันทร์ที่ ๕ ธันวาคม ก็แล ในพระบรมราชวงศ์จักรีนั้น พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ทรงเป็น สมเด็จพระบรมบพิตร พระราชสมภารเจ้า ผู้ทรงคุณอันประเสริฐ นับแต่วันที่ ๒๓ พฤษภาคม พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช สมเด็จพระปฐมบรมกษัตริยาธิราชทรง
ประกอบพระราชกรณียกิจที่ยิ่งใหญ่ในการสถาปนาพระบรมราชวงศ์จักรีทรงสร้างความมั่นคงแก่ แผ่นดิน ทรงพิทักษ์รักษาเอกราชและอธิปไตยของประเทศชาติ ต้องเสด็จไปเป็นจอมทัพไปในงาน สงครามเกือบตลอดพระชนม์ชีพครั้งสุดท้ายที่นับว่าสำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ชาติไทย คือได้เสด็จ ออกไปในสงครามเก้าทัพ ที่ตำบลลาดหญ้าเมืองกาญจนบุรี จนข้าศึกมิอาจรุกรานต่อไปและในแผ่นดิน ของพระองค์ พระราชอาณาเขตได้ขยายออกไปกว้างใหญ่ที่สุดด้วยพระบุญญาภินิหารพระองค์ยังทรง มีพระปรีชาญาณ พิจารณาถึงความสถิตสถาพรของประเทศชาติ จำต้องพึ่งหลักสำคัญคือ พระพุทธศาสนา จึงทรงโปรดอาราธนาสมเด็จพระสังฆราชและพระราชาคณะพร้อมด้วยราชบัณฑิต ให้จัดการสังคายนาพระธรรมวินัยพระไตรปิฎก ปรากฏชื่อว่าพระไตรปิฎกฉบับลานทองแล้วทรง โปรดให้จัดระเบียบการปกครองบ้านเมือง ชำระสะสางปรับปรุงพระราชกำหนดกฎหมายเรียกว่า กฎหมายตราสามดวง ทรงฟื้นฟูพระราชพิธีและศิลปวัฒนธรรมประเพณี เพื่อความสามัคคีเป็นปึก แผ่นแก่ชุมชน เป็นต้น สมดังพระราชปณิธานในนิราศท่าดินแดงว่า
|
|||||
| ข้าพเจ้าได้รับมอบหมายจากพระธรรมราชานุวัตร (หลวงเตี่ย) วัดพระเชตุพน (วัดโพธิ์) ผู้มีพระคุณอย่างสูงยิ่งที่ให้ข้าพเจ้าได้ไปทำงานรับใช้การศึกษาและพุทธศาสนาในสหรัฐอเมริกา ให้นำสังคโสภณกถามาเผยแพร่ผ่านเว็บไซต์กระดานดำออนไลน์ เมื่อปี ๒๕๔๓ ถือว่าเป็นเกียรติอย่างสูงสุดอีกครั้งหนึ่งในชีวิตของข้าพเข้า นายจักรพงษ์ เจือจันทร์ ผู้พิมพ์และเผยแพร่ผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ต http://www.kradandum.com เมื่อวันที่ ๒๙ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๔๓หมายเหตุ พระธรรมราชานุวัตร ได้มรณภาพไปเมื่อวันจันทร์ที่ ๒ กันยายน พ.ศ.๒๕๔๕ ![]() ภาพเมื่อปี ๒๕๔๓ ที่วัดไทยลอสแองเจลิส ประเทศสหรัฐอเมริกา ข้าพเจ้าได้นำเหรียญรางวัลที่จัดทำขึ้นสำหรับมอบให้นักเรียน ในวันแข่งขันกีฬาสีประจำปีของโรงเรียนพุทธศาสนาวัดไทย ถวายแด่พระธรรมราชานุวัตร |
งานที่ภูมิใจที่สุดในการเป็นเว็บมาสเตอร์
ครบรอบ ๑๒ ปี กระดานดำออนไลน์
๒๖ มิถุนายน ๒๕๔๒ กระดานดำออนไลน์ เปิดตัวอย่างเป็นทางการบนโลกอินเทอร์เน็ต
จากเว็บไซต์ เทคโนโลยีการศึกษา ปรับเปลี่ยนแนวไปเรื่อยๆ
ปีหน้า แนวทางทำเว็บคงจะเปลี่ยนไปจากเดิม ตามความรู้และประสบการณ์ที่ได้พานพบ
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอย่างสม่ำเสมอ
ด้วยจิตคารวะ
กระดานดำออนไลน์
ศาลาพักร้อน
ถ้าหากคุณคิดว่าชีวิตคือการเดินทาง ก็คงจะต้องมีการวางแผนเอาไว้เช่นกันว่าจะเดินทางกันอย่างไร
บางคนอาจจะถูกกำหนดเส้นทางให้เดินมาตั้งแต่แรก บางคนเส้นทางเดินสวยหรูด้วยกลีบกุหลาบ
บางคนล้มลุกคลุกคลานตั้งแต่เริ่มต้น…
ผมก็เป็นนักเดินทางเช่นเดียวกัน แต่เส้นทางของผมนั้นก็คล้ายๆ กับเส้นทางของหลายๆ ท่านที่กำลัง
อ่านบทความนี้ มันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ
บางคนอาจผ่านการเดินทางอันยาวนาน บางคนอาจเพิ่งจะเริ่มต้นก้าวย่าง แต่จุดหนึ่งที่พาเรามาพบกัน
ผมขอเรียกมันว่า “ศาลาพักร้อน”
วันแรกที่ย่างเข้ามาในศาลาแห่งนี้ ผู้คนยิ้มแย้มแจ่มใส บรรยากาศแห่งความเป็นมิตรอบอวลไปทั่ว
ท้องฟ้าสดใส ทุกอย่างดูงดงามเสียทั้งหมด
ทุกสิ่งทุกอย่างดำเนินไปตามวิถีของมัน ศาลาพักร้อนแห่งนี้มีคนเข้าออกเป็นประจำ ผมกับเพื่อนๆ
ที่เข้ามาพร้อมกัน เริ่มมองเห็นรอยรั่วของหลังคา พื้นที่ผุพัง กลิ่นเหม็นเน่าจากสิ่งโสโครกที่ไม่ยอม
ทำความสะอาดกัน
ด้วยความที่เป็นผู้อาศัยใหม่ พวกผมได้อาสาที่จะปีนไปอุดรูรั่วของหลังคา ซ่อมพื้นที่ผุพัง และกำจัด
กลิ่นเหม็นให้หมดไป
ช่วงแรกๆ ที่พวกผมได้ลงมือกระทำ ก็ถูกคัดค้านจากคนเก่าว่า “ไม่ต้องไปทำมันหรอก อยู่อย่างนี้ดีแล้ว”
ผมถามเขาไปว่า “ถ้าหากฝนมันตกล่ะ พวกเราจะไม่เปียกกันหรือ”
“ก็อย่าไปอยู่ตรงนั้นสิหลบมันเสียก็สิ้นเรื่อง” เช่นเดียวกับพื้นที่ผุพัง “ก็อย่าไปเหยียบตรงนั้น”
สำหรับกลิ่นเหม็นเน่า “ก็ออกห่างๆ มัน” คนที่มาอยู่ก่อนตอบพวกผม
แรกๆ ผมก็ไม่เข้าใจ พยายามจะทำให้มันดีขึ้นมาให้ได้ โดยมีเพื่อนๆ ที่เข้ามาพร้อมกันออกแรงช่วย
สุดท้ายพวกเราก็จำต้องอยู่ในสภาพเดิม แต่เรายังไม่ยอมแพ้
วันหนึ่ง ผมมีโอกาสไปเยี่ยมเพื่อนบ้าน ขณะที่กลับมายังศาลาพักร้อนแห่งเดิม ผมคิดว่า น่าจะหาต้นไม้
หรือดอกไม้มาประดับไว้ที่ศาลาบ้าง เพื่อความร่มรื่นและสวยงาม
วันแรกที่ผมเริ่มลงมือปลูก ก็มีคนทัดทานว่า “ไม่ต้องปลูกมันหรอก” แต่ผมก็ดันทุรังแอบปลูกจนได้
เหตุผลของผมก็คือ ผมอยากให้ต้นไม้ต้นนี้แผ่ กิ่งก้านและให้ร่มเงากับผู้ที่จะเข้ามาทีหลัง
แต่ที่นี่เขาไม่ชอบไม้ยืนต้น เขาชอบปลูกผักชีกับถั่วงอก
แม้ผมจะจากศาลาพักร้อนแห่งนี้มาหลายปีแล้ว ทุกวันนี้ ต้นไม้ที่ผมปลูก ได้เติบใหญ่และออกดอกผล
ให้ผู้มาอาศัยได้เก็บกินอย่างเอร็ดอร่อย ซึ่งก็เกิดจากความดันทุรังของผมนั่นเอง
การเดินทางของผมยังไม่สิ้นสุด ผมจะแอบปลูกต้นไม้ที่ศาลาพักร้อนแห่งใหม่อีก.
หมายเหตุ บทความนี้ผมเขียนเมื่อต้นปี ๒๕๔๐ ในกระดาษสมุดและพับเก็บไว้ในหนังสือเล่มหนึ่ง เผอิญไปหยิบหนังสือเล่มนั้น
“โลก เหล้า และความรัก” ของ “โกวเล้ง” มาอ่าน ก็เลยเจอต้นฉบับ
คิดเอาเองว่า เรื่อง “ศาลาพักร้อน” นี้น่าจะให้แง่คิดกับใครสักคนบ้าง ก็เท่านั้นเองครับ.
๙ มิถุนา อาลัยน้องรัก “จักรพันธ์ เจือจันทร์”
๙ มิ.ย.๒๕๕๔
หากน้องชายผมมีชีวิตอยู่ปีนี้คงอายุ ๓๘ ปีแล้ว ท่ามกลางข่าวความสูญเสียของผู้ป่วยจากโรคไข้เลือดออกตามสื่อมวลชนแขนงต่างๆ ครอบครัวของข้าพเจ้าและครอบครัวที่สูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักก็คงต้องหวนรำลึกถึงบุคคลที่จากด้วยโรคไข้เลือดออก มหันตภัยร้ายที่มนุษย์ยังไม่สามารถเอาชนะได้
ทุกๆ ปีในช่วงนี้มักจะมีข่าวคราวเรื่องของโรคไข้เลือดออกและการเสียชีวิตของผู้ป่วย หากย้อนหลังกลับไปเมื่อ ๑๖ ปีที่แล้ว น้องชายข้าพเจ้าเป็นกรณีตัวอย่างที่เสียชีวิตจากไข้เลือดออก เนื่องจากการวินิจฉัยโรคที่คลาดเคลื่อน เพราะอาการของโรคคล้ายกับไข้หวัด
น้องชายข้าพเจ้าจึงไม่ได้รับการรักษาที่ถูกต้อง กระทั่งต้องมาจบชีวิตลง หลังจากเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลไม่กี่วัน
การสูญเสียน้องชายของข้าพเจ้า ได้ทำให้ข้าพเจ้าเข้าใจความเป็นจริงของโลกใบนี้มากขึ้น
การศรัทธาในการสร้างความดี จึงเป็นหนทางหนึ่ง ที่ข้าพเจ้าเพียรสร้างให้เกิดแก่ตน ก่อนที่ข้าพเจ้าจะต้องถึงจุดหมายปลายทางเช่นเดียวกับน้องชายที่ล่วงหน้าไปก่อนแล้ว
ไม่ว่าช้าหรือเร็ว
เราทุกคนล้วนต้องเจอ
ด้วยจิตคารวะ
|
แต่ก็อย่างว่าละครับ ชีวิตทุกวันนี้ส่วนหนึ่งได้ผูกพัน พันผูกกับญาติสนิทมิตรสหายในโลก cyber ไปเสียแล้ว อีกส่วนหนึ่ง ๙ มิ.ย. ๒๕๓๒ ย้อนหลังไปจากนี้ ๑๔ ปีในวัยหนุ่มน้อยของ ครอบของของผมต้องสูญเสียน้องชายคนสุดท้องไปก่อนเวลาอันควร “จักรพันธ์ เจือจันทร์” เบ้ง ได้จากพวกเราไปด้วยวัยเพียง ๑๖ ปี จากการป่วยเป็นไข้เลือดออก โลกและธรรมชาติ ได้ให้บทเรียนกับผมแล้วว่า “ไม่มีอะไรเที่ยงแท้แน่นอน” แต่ในวันนั้น วันที่วัยผมเพียง ๒๑ ปี ยากนักที่จะเข้าใจและทำใจได้ ผ่านมา ๑๗ ปีแล้ว ถึงแม้ความเศร้าโศก อาลัยอาวรณ์จะจางไปจางจิตใจของครอบครัวเราบ้างแล้ว แต่เรายังรำลึกถึง “เบ้ง” อยู่เสมอ หากแต่ได้พึ่งหลักธรรม คำสอนของพุทธองค์ เป็นที่ยึดเหนี่ยว “เป็นอะไรก็ได้ ขอให้เป็นคนดี” ยังก้องอยู่ในมโนสำนึกของผมเสมอ เมื่อพ่อกับแม่บอกผมหลังจากทำพิธีฌาปนกิจน้องชายเสร็จแล้ว เราไปลอยอังคารของเบ้งที่แก่งสะพือ จ.อุบลราชธานี สถานที่ที่เบ้งเคยลื่นล้มกระทั่งหัวแตกตอนวัยเด็ก
จักรวาล โลก และธรรมชาติ ได้มอบบทเรียนและความจริงของชีวิตให้ผมได้รับรู้แล้ว และทุกชีวิตย่อมไม่อาจปฏิเสธบทเรียนนี้ได้ แน่นอนที่สุด บางคนอาจจะได้รับมากกว่าหรือน้อยกว่าก็สุดแท้แต่บุญกรรมที่สร้างสมไว้ ไม่อยากจะพูดว่าปลงหรือหมดอาลัยตายอยากกับชีวิตทำนองนั้น ตรงกันข้าม กับวัยย่าง ๓๗ และประสบการณ์ที่ผ่านมาได้ให้อะไรกับชีวิตพอสมควรแล้ว กับชีวิตที่เหลืออยู่อีก โดยที่ไม่รู้ว่าเราจะจากโลกไปในวันไหน ขอมุ่งมั่นสานเจตนารมณ์ที่ตั้งมั่นไว้หลังจากที่ (คิดว่า) ค้นพบความจริงของชีวิตแล้ว วันนี้ขออนุญาตไว้อาลัยให้น้องชายสุดที่รักของผมนะครับ |
เวลา
นาฬิกาที่ผมใช้ประจำหยุดเดินไปหลายเดือนแล้ว สันนิษฐานว่าถ่านหมด เป็นนาฬิกาที่น้องสาวซื้อให้พ่อ แต่พ่อไม่เอา ผมเลยเอามาใช้ ซึ่งเรือนนี้ซื้อมาจากตลาดชายแดนใกล้ๆ จังหว้ดสุรินทร์ ผมไม่ค่อยสนใจเรื่องยี่ห้อเท่าไหร่ รู้แต่ว่ามันสวยดี และก็บอกเวลาได้ตรงกับนาฬิการาคาแพงและราคาไม่กี่สิบบาท มันบอกเวลาเดียวกัน
วันนี้ ถือฤกษ์งามยามดี เอาไปเปลี่ยนถ่านใหม่ ระหว่างที่ช่างซ่อมนาฬิกาจัดแจงอยู่นั้น ผมก็ชวนคุยสัพเพเหระฆ่าเวลาไป มองไปในลิ้นชักโต๊ะช่าง เครื่องไม้เครื่องมือดูรกๆ ในสายตาของเรา แต่สำหรับช่างแล้ว ดูเหมือนจะเป็นระเบียบเรียบร้อย ตู้ซ่อมนาฬิกาที่ไหนๆ เป็นเหมือนกันหมด
ผมเคยรู้จักช่างซ่อมนาฬิกาคนหนึ่งที่ศีขรภูมิ บ้านเกิดเมืองนอนของผมเอง ซึ่งตอนนี้เส่ียชีวิตไปแล้ว เวลาไปซ่อมนาฬิกา ผมมักจะถามเขาอยู่เรื่อยว่า ซ่อมยากไหม เรียนมาจากไหน ซึ่งทุกครั้งที่ผมไปใช้บริการ เขาไม่เคยคิดเงินผมเลย เวลากลับบ้าน ผ่านบริเวณที่ตั้งร้านของเขาก็นึกถึงทุกครั้งไป
นาฬิกากับเวลาเป็นของคู่กันหรือไม่ หรือนาฬิกาเป็นเพียงตัวบอกเวลาเท่านั้น นาฬิกากับเวลาสิ่งไหนสำคัญกว่ากัน
ถึงแม้นาฬิกาหยุดเดินแต่เวลายังคงทำหน้าที่ของมันต่อไป นาฬิกาทุกคนบอกเวลาตรงกัน เวลาชีวิตของแต่ละคนที่มีชีวิตอยู่ในแต่ละวันก็เท่ากัน แต่เวลาชีวิตของคนไม่เท่ากัน
ในหนึ่งวันบางคนทำอะไรได้มากมายแต่ขณะเดียวกันบางคนอาจทำอะไรไม่ได้เลย
ในเวลาเดียวกันบางคนอยากให้เวลาหยุดอยู่กับที่แต่บางคนอยากให้เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เป็นเรื่องน่าแปลกหรือเป็นเรื่องธรรมดา
ว่ากันว่า เวลากลืนกินทุกสรรพสิ่งเพราะเราไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้ คนจีงพูดกันว่าจะทำอะไรก็รีบทำ เดี๋ยวไม่มีเวลาจะทำ
เรื่องเวลาเป็นเรื่องน่าคิด บางคนใช้เวลาเปลืองกับความคิด บางคนใช้เวลาเปลืองกับการทำ บางคนไม่ต้องการเวลาสำหรับอะไรเลย
แค่เอานาฬิกาไปซ่อม มันก็ให้แง่มุมแง่คิดอะไรกับชีวิตได้พอสมควร
แต่ที่แน่ๆ สุดท้ายแล้วเวลาของทุกคนต้องหมดไป.
เริ่มใหม่

เว็บล่ม ต้องเริ่มใหม่อีกรอบ … เอ้า เชียร์…
ปีนี้เข้าสู่ปีที่ ๑๓ แล้วครับพี่น้อง ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามผลงานอย่างสม่ำเสมอ
ด้วยจิตคารวะ
กระดานดำออนไลน์ (คนเดิมเมื่อ ๑๓ ปีที่แล้ว — ฮา)





กราบสวัสดีงามๆ กับท่านผู้มีอุปการคุณทุกท่านครับ ห่างหายไปนานมาก นานจนผมเองก็คิดว่าจะทำต่อหรือเปล่า
ปัจจุบัน ผมและน้องสาวมีครอบครัวหมดแล้ว