กระดานดำออนไลน์ : สื่อส่วนตัวเพื่อส่วนรวม

ช่วงนี้ เขียนไม่ค่อยปะติด ปะต่อ มีข้อมูลและอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะไปหมด จนเรียงลำดับความสำคัญไม่ค่อยจะถูก โดยเฉพาะเรื่องที่ไปอยู่ภูเก็ตตั้ง ๗-๘ วัน ไปสัมมนาระดับนานาชาติ เรื่องการสื่อสารวิทยาศาสตร์ เอาไว้เรียบเรียงให้เป็นเรื่องเป็นราว เพราะเป็นงานวิชาการที่สำคัญ เอาย่อๆ ให้รับทราบคือเรื่องเกี่ยวกับการสื่อสารวิทยาศาสตร์

รูปที่เอามาลงในเรื่องนี้ ไม่เกี่ยวกับเรื่องสื่อสารวิทยาศาสตร์นะครับ แต่เป็นเรื่องที่น่ายินดีสำหรับผม เมื่อ “บักบอย” วรัท  พฤกษากุลนันท์ (เปลี่ยนชื่อนามสกุลจนผมไม่แน่ใจแล้วเนี่ย) ตอนนี้เป็นว่าที่ ดร.เรียบร้อยแล้ว ได้ชวนไปสัมมนาเกี่ยวกับเรื่องงานวิจัยระดับดุษฎีนิพนธ์ที่ปทุมธานี เมื่อวันที่ ๒๔-๒๕ มิถุนายน ที่ผ่านมา

ที่ดีใจคือไปเจอพี่ๆ ในแวดวงเทคโนโลยีการศึกษาและด้านวิจัยคือ ไล่จากขวามาซ้ายนะครับ

อ.ดร.ไพฑูรย์  สีฟ้า เจ้าของเว็บ www.drpaitoon.com ปัจจุบันเป็นอาจารย์สอนด้านเทคโนโลยีการศึกษา ที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ อายุราชการ ๒๔ ปีกว่าๆ แต่ลาออกมาเป็นพนักงานราชการ นับถือใจท่านมาก

ถัดมาคือ ผศ.ดร.ฉัตรศิริ ปิยะพิมลสิทธิ์ เจ้าของเว็บ www.watpon.com เว็บนี้นักวิจัยรู้จักกันดี นี่ก็ลาออกจากข้าราชการมาเป็น พนักงานราชการ อยู่ที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เช่นกัน

คนกลางคือ อ.ดร.ปรัชญนันท์  นิลสุข หรือพี่หน่องของผม เจ้าของเว็บ www.prachyanun.com นี่รู้จักมักคุ้นกันตั้งแต่อยู่ภาควิชาโสตทัศนศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พีหน่องเรียน ป.เอก ผมเรียน ป.โท พี่หน่องชอบว่าผมมันบ้า นี่ก็ลาออกจากจากข้าราชการมาเป็นพนักงานราชการเหมือนกัน มาเป็นอาจารย์อยู่สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้า พระนครเหนือ

สรุปว่าทั้ง ๓ คนลาออกจากราชการมาเป็นพนักงานราชการ เช่นเดียวกันกับผมหมดเลย ไม่รู้ว่าใครบ้ากันแน่ตอนนี้

และเจ้าของงาน ว่าที่ ดร.วรัท นั่นแหละ เจ้าของ www.edtechno.com แวดวงเทคโนโลยีการศึกษา ไม่มีใครไม่รู้จัก เป็นข้าราชการอยู่สำนักปลัดกระทรวงศึกษาธิการ

ส่วนหนุ่มเสื้อสีฟ้า นั่นแหละผมเอง ตอนนี้เป็นแค่นักศึกษาปริญญาเอก

ไปกรุงเทพฯ ครานี้ เกือบเอาตัวไม่รอนครับ ผมไม่ได้พักผ่อน เดินทางจากสุรินทร์ไปถึงดอนเมืองตีสี่กว่าๆ แล้วอาบน้ำที่บ้านบักบอยแล้วก็เลยไปที่สัมมนา

ตอนเที่ยงขณะที่ผมกินข้าว เกือบเป็นลมคาโต๊ะข้าวครับ หน้ามืด ตาลาย ใจสั่น ต้องมานั่งกึ่งนอนพักที่โซฟาหน้าล็อบบี้ของโรงแรม เกือบครึ่งชั่วโมง ดีขึ้น

ช่วงบ่ายๆ ก็ไปพักที่หอพักของบักโป๋ย ที่งามวงศ์วาน ก็ซึ้งน้ำใจเพื่อนครับ นั่งเป็นเพื่อนเฝ้าจนผมค่อยยังชั่ว ถึงออกไปทำงานเกือบๆ ๔ โมงเย็น

ตกค่ำอาการผมดีขึ้น ก็ไปกินอาหารอีสานบ้านเรา เท้าความถึงเรื่องหนัง สะบายดีหลวงพะบาง ที่ประสบความสำเร็จที่น่าภูมิใจ เอาไว้เล่าเรื่องยาวอีกรอบ

รุ้งกินน้ำมองจากห้องบักโป๋ย สวยงามมาก

นี่ถ้าสุขภาพผมแข็งแรงดี มองไปทางต้นสายรุ้งแล้ว รับรองได้เลยว่า ผมไปเยี่ยมเยียนพี่น้องพันธมิตรที่สะพานมัฆวาน แน่นอนครับ พี่น้อง

วันนี้ ฤกษ์ดี เป็นวันสุนทรภู่ วันพระ และวันครบรอบ ๙ ปี กระดานดำออนไลน์

จะพยายามสรรหาเรื่องราว สาระดีๆ มานำเสนอต่อท่าน

และขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามผลงานอย่างสม่ำเสมอ

ด้วยจิตคารวะ

ประเด็นที่ร้อนแรงและละเอียดอ่อนที่สุด อาจกระทบกระเทือนถึงความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ คือประเด็นเขาพระวิหาร - ปราสาทพระวิหาร

ผมเคยไปเขาพระวิหารครั้งแรกเมื่อเรียนอยู่ชั้นประถม จำ พ.ศ.ไมได้ แต่ดาดว่าก่อนปี ๒๕๒๔ ตอนนั้นเขมรแดงเข้ายึดกัมพูชาได้ และเปิดให้นักท่องเที่ยวสามารถเข้าชมได้ ครั้งนั้นไม่มีภาพถ่ายแต่คิดว่าจะไปค้นหากับลุงๆ ป้าๆ ที่ไปด้วยกัน ส่วนบ้านผมไม่มีกล้องถ่ายรูป และไม่มีเงินที่จะซื้อรูปด้วย เลยไม่มีรูป

ครั้งที่ ๒ ไปเมื่อปี ๒๕๓๕ ไปในฐานะมัคคุเทศก์ ตอนนั้น ยังไม่มีชาวบ้านมาตั้งถิ่นฐานเหมือนปัจจุบัน ครั้งนี้มีกล้องแต่ไม่สามารถถ่ายรูปได้ เพราะข้อห้ามของบริษัทห้ามมัคคุเทศน์นำกล้องถ่ายภาพไปด้วยในขณะทำงาน

ครั้งที่ ๓ ไปเมื่อปี ๒๕๔๔ ไปกับว่าที่ภรรยา ก่อนจะเป็นภรรยาในปัจจุบัน มีภาพแต่น้อยนิดมาก ตอนนั้น ก็ยังไม่มีการตั้งถิ่นฐาน

…

เป็นประเด็นที่ละเอียดอ่อนๆ จริงๆ เกินกว่าจะเอื้อนเอ่ย…

ถึงแม้ว่าช่วงนี้บ้านเมืองเรากำลังอยู่ในสถานการณ์ทางการเมืองที่วุ่นวายทั้งในและนอกสภา

แต่ในอีกฝั่งหนึ่งของโลก คือ ทวีปยุโรป สายตากว่าค่อนโลกกำลังหันมองไปทางนั้น

ฟุตบอลยุโรป ๒๐๐๘ ที่ออสเตรียและสวิตเซอร์แลนด์ ว่ากันว่า นี่ก็เป็นรองแค่ฟุตบอลโลกเท่านั้น ถ้าหากชาวไทยจำนวนไม่น้อยจะหันไปสนใจบ้าง ก็อย่าได้ไปว่าเห่อของนอกเลยนะครับ

ศิลปะ ดนตรี กีฬา เป็นสิ่งสากล ใครรักใครชอบก็ดูก็ชมไป เพื่อความบันเทิง

ผมชอบทั้ง ๓ เพื่อความบันเทิง อีกประการหนึ่ง ช่วงนี้ภรรยาผมอยู่ที่ออสเตรีย ก็เลยสนทนากันผ่านระบบเครือข่ายอินเทอร์เน็ต เลยถือโอกาสดูฟุตบอลไปด้วย เวลาไม่ตรงกัน ทำให้อดหลับอดนอนไปพอสมควร

คืนนี้ ดูรัสเซียกับฮอลแลนด์ ซึ่งแข่งเวลา ตี ๑ กว่าๆ ของเรา ยุโรปก็ราวๆ ๔ ทุ่ม แข่งเสร็จราวตี ๔

หากย้อนประวัติศาสตร์แล้วจะนึกเชียร์ใครระหว่างรัสเซียกับฮอลแลน์ ยึดโยงเอาประวัติศาสตร์สมัย ร.๕ ยุคล่าอาณานิคมเป็นที่ตั้ง ประเทศที่เป็นมหามิตรของสยามประเทศอย่างแท้จริงคือรัสเซีย

ข้าพเจ้าจึงเชียร์ทีมรัสเซีย และขอให้ทีมรัสเซียชนะเลิศในการแข่งขันทัวร์นาเมนท์นี้ครับ 

ปาเจราจริยา โหนติ คุณุตตรานุสาสกา

ข้าฯขอประณตน้อมสักการ บูรพคณาจารย์
ผู้กอปรเกิดประโยชน์ศึกษา
ทั้งท่านผู้ประสาทวิชา อบรมจริยา
แก่ข้าฯในกาลปัจจุบัน
ข้าฯขอเคารพอภิวันท์ ระลึกคุณอนันต์
ด้วยใจนิยมบูชา
ขอเดชกตเวทิตา อีกวิริยะพา
ปัญญาให้เกิดแตกฉาน
ศึกษาสำเร็จทุกประการ อายุยืนนาน
อยู่ในศีลธรรมอันดี
ให้ได้เป็นเกียรติเป็นศรี ประโยชน์ทวี
แก่ข้าฯและประเทศไทย เทอญฯ

ปญญาวุฑฒิกเร เต เต ทินโนวาเทนมามิห

เมื่อวาน พฤหัสบดีที่ ๑๙ มิถุนายน ๒๕๕๑  เป็นวันไหว้ครูของนักเรียนนักศึกษาหลายๆ สถาบัน รวมทั้งสถาบันการศึกษาที่ข้าพเจ้าสังกัด คือ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์

ข้าพเจ้ารู้สึกถึงความเป็นครูครั้งแรกเมื่อ ๑๐ กว่าปีที่ผ่านมามา ขณะที่ศึกษาต่อในระดับปริญญาโทที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และได้รับทุนเป็นผู้ช่วยสอนอยู่ที่คณะครุศาสตร์

ในวันไหว้ครูของมหาวิทยาลัยนั่นเอง ในภาคบ่าย ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังสอนนิสิตอยู่ ปรากฏว่ามีนิสิตอีกห้องหนึ่งที่ข้าพเจ้าเคยสอนเมื่อเทอมก่อนๆ มาพบข้าพเจ้าและนำดอกไม้มาไหว้ข้าพเจ้า (more…)

เป็นวันที่พิิเศษอีกวันหนึ่งของชึวิต ประการแรกคือ ผมได้รับการคัดเลือกให้เป็นพนักงานราชการตำแหน่งอาจารย์ ของมหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ สังกัดคณะวิทยาการจัดการ

ประการที่สอง เป็นวันเดินทางของภรรยาผมเพื่อไปศึกษาต่อที่ประเทศออสเตรียนับจากนี้ไปอีก ๑ ปี ๔ เดือน

ประการที่สาม คือแปลกดี น้องชายของผม (อดีตนักศึกษาเอเอฟเอส) อยู่ประเทศออสเตรเลีย ส่วนภรรยาไปอยู่ออสเตรีย ส่วนผมอยู่ประเทศไทย

เวลาที่ออสเตรเลีย เร็วกว่าบ้านเราราว ๔ ชั่วโมง ส่วนเวลาที่ออสเตรีย ช้ากว่าบ้านเราราว ๕ ชั่วโมง

ชีวิตมีอะไรให้ท้าทายอยู่เสมอ …อิอิ

วันนี้ ๗.๔๕ น. เสียงโทรศัพท์ดัง พอมารับสาย ปรากฏว่าเป็นเบอร์ของน้องสาวโทรมา แต่เหมือนกับกดโดยไม่ตั้งใจถึง ๓ ครา พอสายว่าง ผมก็เลยโทรไปบอกว่าให้ล็อคโทรศัพท์ นึกว่าหลานกดเล่น

สักพักน้องสาวก็โทรกลับมาอีก ครานี้โทรจริงๆ บอกว่าลองเซ็คดูแล้ว เป็นเวลาโทรออก ๗.๔๕ แต่หลานสาวไปโรงเรียนแล้ว โทรศัพท์ก็อยู่ในกระเป๋า ไม่ได้ไปแตะต้องอะไรเลย แล้วก็บอกว่าวันนี้เป็นวันครบรอบการเสียชีวิต ๑๙ ปี หากเบ้ง ยังอยู่ก็คงอายุ ๓๕ ปีในปีนี้

โทรศัพท์ดังขึ้นโดยบังเอิญในวันและเวลาครบรอบการตายของเบ้งพอดี ???

น้องสาวเลยบอกให้ไปทำบุญ ซึ่งเราก็ตั้งใจว่าจะไปทำสังฆทานพอดี

ผมโทรไปที่ออสเตรเลีย เพื่อคุยกับน้องชายอีกคน เอ้ เพราะไม่ได้คุยกันนานแล้ว บอกว่าผมคิดถึงมาก วันนี้เป็นวันครบรอบการตายของเบ้ง ซึ่งสนิทกับเอ้มาก

ผมจะเขียนบันทึกถึงเบ้งทุกๆ ปี ความตายของเบ้งทำให้เรารู้จักความสูญเสีย รู้จักสัจธรรมของชีวิต ว่าไม่มีอะไรแน่นอน

ทำความดีให้มากๆ นะครับ ทุกคน

สู่สุขติเถิดน้องรัก

(บทความเมื่อ ๘ มิ.ย.๒๕๕๐)

ตื่นตั้งแต่เช้า เพื่อจะไปตลาดสดซื้อหาอาหารและดอกไม้ เพื่อไปทำบุญใส่บาตรที่วัดป่าโยธาประสิทธิ์ ห่างจากบ้านราว ๑ กิโลเมตร

พรุ่งนี้ วันที่ ๙ มิถุนายน ครบรอบวันเสียชีวิตของน้องชายสุดที่รักของผมและครอบครัวเรา หากจักรพันธ์  เจือจันทร์ “เบ้ง” มีชีวิตอยู่ก็คงจะอายุ ๓๔ ปี อย่างไรก็ดี นี่และคือธรรมชาติ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา

เบ้งมาให้พวกเรารักและก็จากไปในวัยอันไม่สมควร ในยุคที่การสาธารณสุขบ้านเรายังไม่พัฒนา ไม่สามารถรู้ได้ว่า
“เบ้ง” เป็นไข้เลือดออก กระทั่งมาเสียชีวิตด้วยช่วงเวลาอันสั้น ยากที่ครอบครัวเราจะทำใจได้

เขียนไปก็รังแต่จะทำให้เศร้าโศกเสียใจ

อยู่ที่ไหนพี่ก็คิดถึงทุกลมหายใจ “เบ้ง” น้องรัก

เมื่อวันที่ ๘ พ.ค.๒๕๕๑ เพื่อนร่วมรุ่นปริญญาเอกของผม พี่อ้วน (สวมหมวกสีขาว) ซึ่งเป็นทั้งเพื่อน เปรียบเสมือนพี่ชาย ได้เสียชีวิตลงอย่างกระทันหัน ด้วยอาการหัวใจวายเฉียบพลันที่ อำเภอโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย ขอให้วิญญาณพี่อ้วนจงสู่สุขคตินะครับ

ด้วยความอาลัย

เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ร่วมรุ่น

คารวะหลุมฝังศพ Henri Mouhot (1826-1861) นักสำรวจชาวฝรั่งเศส ที่มาเสียชีวิตที่ลาว
และร่างถูกฝังไว้ที่ริมแม่น้ำคาน แขวงหลวงพระบาง 

เมื่อวันที่ ๑๙-๒๕ พฤศจิกายน ๒๕๕๐ ที่ผ่านมา ผมมีโอกาสได้เดินทางโดยรถยนต์ ผ่านเข้าไปทาง สปป.ลาว ทางจังหวัดหนองคาย เข้าสู่แขวงเวียงจันทน์-แวะพักและชมแขวงหลวงพระบาง ๒ คืน จากนั้น เดินทางเข้าไปยังจีน ไปเมืองเชียงรุ้ง เพื่อศึกษาเกี่ยวกับหมู่บ้านไทลื้อ พักที่จีน ๒ คืน

ขากลับ ล่องเรือในแม่น้ำโขง ๓๒๕ กิโลเมตร จากเมืองเชียงรุ้งถึงเชียงแสน ใช้เวลาราว ๙ ชั่วโมง และนั่งรถอีก ๑๗ ชั่วโมงจากเชียงแสนถึงสุรินทร์โดยสวัสดิภาพ

จะทยอยเล่าสู่กันเรื่อยๆ ต่อจากนี้ครับ

เมืองหลวงพะบาง มองจากพระธาตุพูสี สายน้ำที่เห็นคือแม่น้ำคาน

วัดเชียงทอง หลวงพะบาง

๑๕-๑๘ ธันวาคม ๒๕๔๙ ผมมีโอกาสเดินทางที่ทรหดอดทนอีกเส้นทางหนึ่งคือ
จากสุรินทร์-ประเทศไทย ไป สปป.ลาว (เวียงจัน-หลวงพะบาง) แล้วต่อไปที่ จีน (เชียงรุ้ง)

ส่วนเส้นทางขากลับสนุกมาครับ ล่องเรือในแม่น้ำล้านเจียง (แม่น้ำโขง) จากเชียงรุ้งมาขึ้นที่ท่าเชียงแสน ใช้เวลากว่า ๘ ชั่วโมง

ยังไม่พอครับ
ปลายปี ๒๕๕๐ ผมก็มีโอกาสเดินทางเส้นทางเดิมอีกครั้ง เป็นภารกิจหนึ่งในหลักสูตรปริญญาเอก (ยุทธศาสตร์การพัฒนาภูมิภาค โดยเน้นกลุ่มอนุภาคลุ่มน้ำโขง อันประกอบด้วย ไทย, สปป.ลาว, พระราชอาณาจักรกัมพูชา และจีนตอนใต้) ที่ผมกำลังศึกษาอยู่

เอาภาพมาฝากก่อน แล้วมีเวลาจะมาเขียนเป็นเรื่องราว ขาดๆ หายๆ ไปบ้าง ก็ไม่ว่ากันนะครับ

ตลาดเช้า หลวงพะบาง แหล่งเก็บข้อมูลงานวิจัยของผม

ล่องเรือกลับจากประเทศจีนสู่ประเทศไทย ผ่าน สปป.ลาวและพม่า

เมื่อวันที่ ๒๖ กุมภาพันธ์ – ๑ มีนาคม ที่ผ่านมา ข้าพเจ้าได้แบกสังขารที่ไม่ค่อยสมประกอบเท่าไหร่นัก เดินทางทัศนศึกษาจากจังหวัดสุรินทร์ไปยังราชอาณาจักรกัมพูชา ด้านจังหวัดตราดผ่านเข้าทางเกาะกงไปยังจังหวัดกัมโปด (Kampot) ค้างที่นี่ ๑ คืน จากนั้นก็เข้าไปออกที่ด้านแปรกจาก (Prek Chak) เข้าเวียดนามทางจังหวัดฮาเตียน (Hatien) เพื่อไปชมร่องรอยอารยธรรมโบราณยุคอาณาจักรฟูนัน ที่เมือง Oc-Eo ส่วนใหญ่ออกสำเนียงกันไม่แน่นอน แต่มักจะเรียกว่าเมืองออกแก้ว จังหวัดอันเกียง (An Giang)

จากนั้นก็พักค้างคืนที่ Long-Xuyen และรุ่งเช้าเราก็เดินทางต่อเพื่อเข้าราชอาณาจักรกัมพูชาอีกครั้งที่ด่าน Tinh Bien เวียดนามและ ด่านพนมเดิ้น ราชอาณาจักรกัมพูชา เพื่อไปพนมเปญ ค้างที่พนมเปญ ๑ คืน จากนั้นไปที่จังหวัดกัมปงทม เพื่อเยี่ยมชมวิทยาลัยกัมปงเฌอเตียล แวะชมกลุ่มปราสาทสัมโบไพรกุกต่อไปที่โตนเลสาป เมืองเสียมเรียบ พัก ๑ คืน รุ่งเช้าแวะชมปราสาทนครวัดนครธม ไปกินข้าวเที่ยงที่บันทายศรี และกลับสู่ราชอาณาจักรไทยที่ด่านช่องสะงำเมืองอัลลองเวง และจังหวัดศรีสะเกษ บ้านเรา ก่อนจะสู่มาตุภูมิที่จังหวัดสุรินทร์ โดยสวัสดิภาพ

คร่าวๆ มีดังนี้แล

????????

ส่วนที่อยากเล่าคืออาณาจักรฟูนันนี่แหละ ไม่ได้ร่ำเรียนมาทางประวัติศาสตร์มาตั้งแต่ต้น ก็เลยต้องมาดั้นด้นค้นหากันในเว็บนี่แหละ ได้เรื่องจากเว็บไซต์โบราณคดีไทย ก็ขออนุญาตเอาส่วนที่เกี่ยวข้องมาขยายความให้ท่านได้รับรู้กันนะครับ